აქტიური მართვა
აქტიური მართვა წარმოადგენს საინვესტიციო სტრატეგიას, რომლის ფარგლებშიც ფონდების მენეჯერები ან ტრიდერები ახორციელებენ აქტივების ყიდვასა და გაყიდვას მაღალი სიხშირით, საბაზრო
ინდექსზე ან ბენჩმარკზე მაღალი მაჩვენებლების მიღწევის მიზნით.
აღნიშნული მიდგომა, რომელსაც ასევე აქტიურ ინვესტირებას უწოდებენ, მიზნად ისახავს მოგების გენერირებას ფასების ცვლილების საფუძველზე, როგორც
Bull, ისე
Bear საბაზრო პირობებში. აქტიური მმართველები ეძებენ ბაზრის ხარვეზებს იმ იმედით, რომ მათი პოზიციები მიაღწევს სამიზნე მოგების მაჩვენებლებს ან გადააჭარბებს ისეთ ინდექსებს, როგორიცაა S&P 500. ინდივიდუალურ დონეზე, აქტიური მართვა გულისხმობს აქტივების ხშირ ყიდვა-გაყიდვას, ტრეიდერის მიერ ბაზარზე აღმოჩენილი შესაძლებლობების საფუძველზე.
აქტიური მართვა, როგორც წესი, ეფუძნება ანალიტიკურ კვლევებს, საბაზრო პროგნოზებსა და სუბიექტურ საინვესტიციო გადაწყვეტილებებს. მმართველები, რომლებიც ამ მიდგომას მიჰყვებიან, თვლიან, რომ შეუძლიათ არასწორად შეფასებული აქტივების გამოვლენა და ბაზარზე შედარებით ფართო მასშტაბებზე მოქმედების გზით მოგების გენერირება. აღნიშნული კონცეფცია უპირისპირდება
ეფექტური ბაზრის ჰიპოთეზას (EMH), რომლის თანახმადაც, აქტივის მიმდინარე ფასი უკვე ასახავს ყველა არსებულ ინფორმაციას, რაც თითქმის სრულად აღმოფხვრის ხარვეზების აღმოჩენსია და მათი მეშვეობით მოგების გენერირების შესაძლებლობებს.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, აქტიური მართვის სტრატეგიის შედეგები მნიშვნელოვნად არის დამოკიდებული მმართველის უნარებზე, გამოცდილებასა და საბაზრო ტენდენციების წინასწარ განსაზღვრის შესაძლებლობაზე. აქტიური მმართველები, როგორც წესი, ყურადღებით ადევნებენ თვალს ბაზრის დინამიკას, ვაჭრობის განხორციელებისთვის ყველაზე ოპტიმალური დროის განსაზღვრის შესაძლებლობის უზრუნველყოფის მიზნით. თუმცა, შედეგი არასდროს არის გარანტირებული და გამოცდილმა მმართველებმაც კი შესაძლოა ვერ შეძლონ სასურველი მოგების მიღება.
აქტიური მართვის ძირითად ალტერნატივას პასიური ინვესტირება წარმოადგენს, რომელსაც ინდექსირებასაც უწოდებენ. პასიური სტრატეგია გულისხმობს გრძელვადიანი პორტფოლიოს ფორმირებას, რომლითაც აქტიური ვაჭრობა არ მიმდინარეობს. ამის სანაცვლოდ, მისი მიზანია კონკრეტული ინდექსის შესაბამისად მოძრაობა, რაც ამცირებს ადამიანური შეცდომის გავლენას ცალკეული აქტივების შერჩევისას. ინდექსირების სტრატეგიები ხშირად ასოცირდება საერთო ფონდებთან და
საბირჟო-საინვესტიციო ფონდებთან (ETF-ები).
აქტიური მართვა, როგორც წესი, მოიცავს უფრო ხშირ ვაჭრობას, მაღალ საოპერაციო ხარჯებსა და მეტ რისკს, შესაბამისად, პასიურ სტრატეგიებთან დაკავშირებული მართვის საკომისიოებიც შედარებით მაღალია. ისტორიულად, ხანგრძლივი საინვესტიციო პროცესების ფარგლებში, შესაბამისი საკომისიოების გათვალისწინების შემდეგ, თითქმის არ ხდებოდა ბენჩმარკის ინდექსებზე მაღალი მაჩვენებლების მიღწევა აქტიური ფონდების უმეტესობის მიერ. სწორედ ეს გახდა ბოლო წლებში დაბალი ხარჯების შემცველი პასიური სტრატეგიებისადმი ინტერესის ზრდის ერთ-ერთი მთავარი მიზეზი, თუმცა აქტიური მართვა მაინც ინარჩუნებს პოპულარობას და მიიჩნევა ეფექტურ სტრატეგიად მათთვის, ვისაც სურს ნიშურ ბაზრებთან დაკავშირებული თუ სხვა, კონკრეტული შესაძლებლობების მეშვეობით სარგებლის გენერირება.