შეტევის ზედაპირი არის იმ წერტილების ერთობლიობა, საიდანაც არაავტორიზებულ მომხმარებელს შეუძლია განახორციელოს სისტემაში შეღწევის, მონაცემების მოპოვების ან სისტემისთვის ზიანის მიყენების მცდელობა.
შეტევის ზედაპირი ხშირად გამოიყენება იმის პოტენციურ ინდიკატორად, თუ რამდენად დაუცველია სისტემა. შეტევის შედარებით მცირე ზედაპირი თავდამსხმელს ურთულებს სისტემაში შეღწევას, ამიტომ მისი შემცირება უსაფრთხო დიზაინის ერთ-ერთი ძირითადი პრინციპია. თუმცა აღსანიშნავია, რომ შეტევის მცირე ზედაპირი არ ამცირებს იმ ზიანს, რაც თავდამსხმელს შეუძლია მიაყენოს სისტემას მასში შეღწევის შემდეგ - ის მხოლოდ ამცირებს შეღწევის შესაძლო გზების რაოდენობას.
შეტევის განსახორციელებლად თავდამსხმელს ხშირად მხოლოდ ერთი სუსტი წერტილი ესაჭიროება. უფრო კომპლექსური მცდელობებისას, მან შესაძლოა შეადგინოს სისტემის სრული რუკა, მოამზადოს მისი მოწყობილობების და კავშირების სია, მოიძიოს სუსტი ადგილები თითოეულ ნოდში და შემდეგ აირჩიოს, თუ კონკრეტულად რომელ წერტილზე მიიტანოს იერიში.
შეტევის ზედაპირის შემცირება უფრო უსაფრთხო სისტემების შექმნის გავრცელებული გზაა. ძირითადი ზომები, რომლებიც ამაში გვეხმარება, მოიცავს:
ნაკლები კოდის გაშვება: კოდის ნაკლები სტრიქონი, როგორც წესი, ნიშნავს ნაკლებ პოტენციურ შეტევის ვექტორს.
შესასვლელი წერტილების შეზღუდვა: რაც უფრო ცოტაა სისტემაში შესვლის გზა, მით ნაკლებია არაავტორიზებული მომხმარებლის მიერ მასში შეღწევის ალბათობა.
არასაჭირო ფუნქციების გათიშვა: იმ სერვისების დეაქტივაცია, რომლებსაც მომხმარებელთა მხოლოდ მცირე ნაწილი იყენებს, ამცირებს თავდამსხმელის პოტენციური სამიზნეების რაოდენობას.
ამ მეთოდების კომბინირებული გამოყენება დაგეხმარებათ სისტემის უფრო კომპაქტურ მდგომარეობაში შენარჩუნებასა და საფრთხეების მიმართ მისი დაცულობის გაუმჯობესებაში, თუმცა ვერც ერთი მიდგომა ვერ იძლევა რისკების სრულად აღმოფხვრის გარანტიას.