Assetallocatie en diversificatie uitgelegd

Delen
Copied to clipboard!
Assetallocatie en diversificatie uitgelegd
Luister naar het artikel
00:00 / 00:00

Inhoud


Inleiding

Als het op geld aankomt, zijn er altijd risico's. Iedere investering kan aan waarde verliezen, terwijl de waarde van een portfolio dat alleen uit contanten bestaat langzaam verdwijnt als gevolg van inflatie. Hoewel risico nooit helemaal kan worden geëlimineerd, kan het wel worden afgestemd op specifieke investeringsdoelen.

Assetallocatie en diversificatie zijn concepten die een sleutelrol spelen bij het bepalen van deze risicoparameters. Zelfs als beginnende investeerder ben je waarschijnlijk wel bekend met de principes ervan, omdat ze al duizenden jaren bestaan.

Dit artikel geeft een overzicht van wat deze concepten betekenen en hoe ze zich verhouden tot moderne strategieën voor het beheren van geld.

Als je meer wil lezen over een vergelijkbaar onderwerp, lees dan ons artikel Financieel risico uitgelegd


Wat zijn assetallocatie en diversificatie?

De termen assetallocatie en diversificatie worden vaak door elkaar gebruikt, maar verwijzen naar enigszins verschillende aspecten van risicobeheer.

Assetallocatie kan worden gebruikt om een strategie voor geldbeheer te beschrijven die aangeeft hoe kapitaal moet worden verdeeld tussen verschillende activaklassen in een beleggingsportefeuille. Diversificatie beschrijft daarentegen hoe het kapitaal binnen deze activaklassen wordt toegewezen.

Het hoofddoel van deze strategieën is het maximaliseren van verwachte rendementen en minimaliseren van potentiële risico's. Vaak moeten hierbij de investeringshorizon en risicotolerantie van de investeerder worden bepaald en soms ook bredere economische omstandigheden in acht worden genomen. 

Simpel gezegd is het idee achter assetallocatie en diversificatie dat je niet op één paard wedt. Het combineren van activaklassen en activa die niet aan elkaar gecorreleerd zijn is de meest effectieve manier om een evenwichtig portfolio op te bouwen.

De reden waarom het combineren van deze twee strategieën zo goed werkt, is dat risico niet alleen wordt gespreid tussen verschillende activaklassen maar ook daarbinnen.

Sommige financiële deskundigen zijn zelfs van mening dat het bepalen van de juiste assetallocatiestrategie belangrijker is dan het kiezen van afzonderlijke investeringen.


Moderne portfoliotheorie

Moderne portfoliotheorie (Modern Portfolio Theory, MPT) is een raamwerk dat deze principes formuleert in een wiskundig model. De theorie werd in 1952 gepubliceerd door Harry Markowitz, waarvoor hij later de Nobelprijs voor Economie ontving.

Grote assetcategorieën bewegen vaak in verschillende richtingen. Marktomstandigheden die ervoor zorgen dat een bepaalde activaklasse goed presteert, kunnen er tegelijkertijd voor zorgen dat andere activaklassen achterblijven. De belangrijkste veronderstelling is dat verliezen aan de ene kant kunnen worden gebalanceerd door winsten aan de andere kant.  

MPT gaat ervan uit dat het combineren van activaklassen die niet aan elkaar zijn gecorreleerd, de volatiliteit van een portfolio kan worden verminderd. Dit zou ook de voor risico gecorrigeerde prestaties moeten verbeteren, wat inhoudt dat een portfolio met dezelfde mate van risico betere rendementen oplevert. Ook veronderstelt het dat wanneer twee portfolio's dezelfde rendementen bieden, een rationele investeerder de voorkeur geeft aan het minst risicovolle portfolio. 

Simpel gezegd stelt MPT dat het het meest efficiënt is om ongecorreleerde activaklassen te combineren in een portfolio.


Typen assetklassen en allocatiestrategieën

Binnen een typisch assetallocatiekader kunnen activaklassen op de volgende manier worden gecategoriseerd:

  • Traditionele activa - aandelen, obligaties en contanten 
  • Alternatieve activa - vastgoed, grondstoffen, derivaten, verzekeringsproducten, private equity en natuurlijk cryptovaluta

In het algemeen zijn er twee belangrijke typen assetallocatiestrategieën: strategische assetallocatie en tactische assetallocatie. Beide maken gebruik van de in MPT beschreven aannames.

Strategische assetallocatie wordt beschouwd als een traditionele benadering die meer geschikt is voor een passieve investeringsstijl. Portfolio's gebaseerd op deze strategie worden alleen opnieuw gebalanceerd als de gewenste allocaties verschuiven op basis van veranderingen in de tijdshorizon of het risicoprofiel van de investeerder.

Tactische assetallocatie past beter bij meer actieve investeringsstijlen. Hiermee kunnen investeerders hun portfolio concentreren op activa die beter presteren dan de markt. De aanname hierbij is dat als een bepaalde sector het beter doet dan de markt, deze trend voor langere tijd kan blijven aanhouden. Omdat tactische assetallocatie eveneens is gebaseerd op de principes van MPT, is er nog steeds ruimte voor een zekere mate van diversificatie.

Het is de moeite waard om op te merken dat activa niet compleet ongecorreleerd of negatief gecorreleerd hoeven te zijn om te profiteren van diversificatie. De enige vereiste is dat de activa niet volledig aan elkaar zijn gecorreleerd.


Toepassen van assetallocatie en diversificatie op een portfolio

Laten we deze principes nog eens bekijken aan de hand van een voorbeeldportfolio. Een assetallocatiestrategie kan bepalen dat het portfolio de volgende verdeling tussen verschillende activaklassen moet bevatten:

  • 40% geïnvesteerd in aandelen
  • 30% in obligaties
  • 20% in cryptovaluta
  • 10% in contanten

Een diversificatiestrategie kan bepalen dat de 20% die is geïnvesteerd in cryptovaluta als volgt moet zijn verdeeld:

  • 70% in Bitcoin
  • 15% in large caps
  • 10% in mid caps
  • 5% in small caps

Zodra de allocaties zijn bepaald, kan het rendement van het portfolio regelmatig worden bekeken en beoordeeld. Als de allocatie wijzigt, kan het tijd zijn om te herbalanceren. Dit betekent dat er activa worden gekocht of verkocht om het portfolio terug te brengen naar de gewenste verdeling. Een deel van de best presterende activa wordt verkocht en met de opbrengst daarvan worden onderpresterende activa bijgekocht. De selectie van activa hangt natuurlijk af van de strategie en individuele investeringsdoelen.

Cryptovaluta behoren tot de meest risicovolle activaklasse. Dit voorbeeldportfolio kan dan ook als extreem risicovol worden beschouwd, omdat een groot deel van het kapitaal is toegewezen aan cryptovaluta. Een meer risicomijdende investeerder kan er de voorkeur aan geven om een groter deel van het portfolio toe te wijzen aan bijvoorbeeld obligaties, een veel minder risicovolle activaklasse.

Als je een diepgaand rapport wil lezen over de voordelen van Bitcoin in een gediversifieerd multi-asset portfolio, bekijk dan dit rapport van Binance Research: Portfolio Management Series #1 - Exploring the diversification benefits with Bitcoin.


Diversificatie binnen een crypto-portfolio

Hoewel de principes die ten grondslag liggen aan deze methoden in theorie ook toepasbaar moeten zijn op een crypto-portfolio, moeten ze met een korreltje zout worden genomen. De cryptovalutamarkt is namelijk sterk gecorreleerd aan de prijsbewegingen van Bitcoin. Diversificatie is daarom lastig: hoe maak je namelijk een selectie van ongecorreleerde activa op basis van een set sterk gecorreleerde activa?

Soms kunnen specifieke altcoins minder gecorreleerd zijn aan Bitcoin. Attente beleggers kunnen daarvan profiteren. Vaak is deze verminderde correlatie echter niet langdurig of consequent genoeg om toegepast te worden op een vergelijkbare manier als op traditionele aandelenmarkten.  

Er kan echter worden aangenomen dat als de markt volwassener wordt, een meer systematische aanpak van diversificatie mogelijk kan worden binnen een crypto-portfolio. De markt heeft zonder twijfel alleen nog een lange weg te gaan voor het zover is.


Problemen met assetallocatie

Hoewel het zonder twijfel krachtige technieken zijn, kunnen sommige assetallocatiestrategieën niet geschikt zijn voor bepaalde investeerders en portfolio's.

Het opstellen van een plan kan relatief eenvoudig zijn, maar de sleutel tot een goede allocatiestrategie is implementatie. Als het de investeerder niet lukt zijn of haar voordelen opzij te zetten, kan dit de effectiviteit van het portfolio ondermijnen.

Een ander potentieel probleem is de moeilijkheid van het vooraf inschatten van de risicotolerantie van een investeerder. Zodra na verloop van tijd resultaat wordt geboekt, kan de investeerder realiseren dat meer of minder risico gepast is.


Tot slot

Assetallocatie en diversificatie zijn fundamentele concepten van risicobeheer en bestaan al duizenden jaren. Ook vormen ze de kernconcepten van moderne strategieën voor portfoliobeheer.

Het voornaamste doel van een assetallocatiestrategie is het maximaliseren van de verwachte rendementen aan de ene kant en het minimaliseren van risico aan de andere kant. Het distribueren van risico tussen verschillende activaklassen kan de effectiviteit van het portfolio verhogen.

Omdat de cryptomarkt sterk is gecorreleerd met Bitcoin, moet er voorzichtig worden omgegaan met allocatiestrategieën in een crypto-portfolio.

Loading